تبلیغات
Metallica - Sanitarium - تحلیل Lulu از Alex Skolnick

Metallica - Sanitarium

شنبه 5 آذر 1390

تحلیل Lulu از Alex Skolnick

نویسنده:   




  • نقد لولو توسط الکس سکالنیک :

الکس سکالنیک گیتاریست معروف و کسی سابقه ی کار با بندهایی مثل Ozzy Osbourne ، Lamb of god و ... رو داره در وبسایتش با عنوان Art Imitating Music تحلیلی از Lulu ارائه کرده و دیدگاه های شخصیش رو با بقیه به اشتراک گذاشته. مقاله شامل تحلیل جالبی از Lulu و نگاه از چند دیدگاه مختلف به اون میشه ، مقاله ای سرشار از تمثیل و مثال هایی از آلبوم های مفهومی برجسته و مقایسه ی آنها.


متن مقاله :

بالاخره من Lou Lou ، لوتالیکا یا هر چیز دیگه ای که اسمشو بذارید رو چک کردم یک همکاری بین لو رید و متالیکا ، عجیب تر از اون چیزی که بتونید فکرشو بکنید. اینطوری که من شنیدم همه میگن که از این آلبوم خوششون نمیاد.

اما من ، باید بگم که جز بعضی استثنا ها مثل ریف ترک The View ازش خوشم نیومد اما باید اعتراف کنم که مجذوبم کرد. قبل از اینکه ادامه بدم باید یاد آوری کنم که چقدر همیشه برای اعضای متالیکا احترام قائل بودم و هستم هر چند که با بعضی از تصمیم های گروه موافق نبودم. نظرات من درباره ی بند همیشه برای طرفدارنی که من رو به عنوان یک فرد بیگانه از یک بند متال دیگه میبینن خوش نمیاد ، اما من سعی میکنم صادقانه به عنوان یک شنونده ی آلبوم یا یک ناظر حرف بزنم پس اینطور وانمود میکنیم که من یک خبرنگار هستم برای چند لحظه.

یک راه برای توصیف Lulu هست تجربه ای از پدیده شناسی مثل عکس آندره د جاینت روی پوستر انتخاباتی که توسط هنرمندی به اسم شپرد فیری کشیده شده. این آلبوم شما رو وادار میکنه سوالاتی از خودتون بپرسید مثل : این چیه ؟! این باحاله یا نه ؟! فقط ما هستیم که نمیتونیم درکش کنیم ؟! کی میدونه ؟! به هر حال باعث شده که همه راجع بهش صحبت کنن و ایده ی سازندگانش رو به چالش بکشن.

یک راه دیگه هم اینه که Lulu رو از اون دسته آلبوم ها فرض کنیم که سازنده هاش بی مقدمه میگن "بریم بسازیمش" و فقط 1% یا کمتر به سطحی میرسن که حتی بتونن پول خوبی از فروش دربیارن این آلبوم ها تنها توسط افرادی میتونن به وجود بیان که حس خلاقیت خودشون رو داشته باشند و جریان و ضربان هنری که وارد میشه رو  حس کنن..که در واقع همون سیستمی که خودشون رو بر سر کار آورده رو محک بزنن. با توجه به کارهایی که متالیکا در سه دهه فعالیت انجام داده این کار متفاوت میتونه نشونه ای باشه از این که متالیکا هر کار لعنتیی که دلش بخواد رو انجام میده و یک نوع حرکت استراتژیک بوده ( حرکت کاملا زیرکانه ای بود که متالیکا آلبوم رسمی دیگه ای بدون همکاری با کس دیگه ای با فاصله ی خیلی کم از Lulu درنظر بگیره)

و حالا من به عنوان یک موزیسین صحبت میکنم ( نه فردی غرق شده در ثروت ، فردی با زندگی معمولی و نسبتا در رفاه که زندگیش رو از راه آهنگسازی و نواختن ساز میگذرونه) صادقانه بگم من نمیدونم که موقعیتی که متالیکا توش قرار داره چطور شرایطی داره ، من فقط میتونم موقعیت هنریشون رو تصور کنم بنابراین فکر کنم درسته که بخوام راجع به Lulu به عنوان یک موزیسین قضاوت کنم و Lulu رو به عنوان یک متن تاریخی با همکاری یک هنرمند افسانه ای دیگه در نظر بگیرم که طرفداران رو دور کرده.

سال 1968 جان لنون که هنوز یک بیتل محسوب میشد و یکی از افراد سرشناس جامعه ی هنری و فرهنگی بود با یک هنرمند سبک آوانت و مفهوم گرا «یوکو اونو» (همسر آیندش) آلبوم Unfinished Music No.1: Two V!rgins رو منتشر کرد. آلبومی که هیچ شباهتی به هیچ کاری از هیچ موزیسن راک دیگه ای نداشت. مخلوط درهمی از صدای ساز های مختلف ، بخش هایی از مکالمات و صداهایی که غیر قابل تشخیص بودن بدون هیچ ساختار موسیقیایی یا ملودیی یک کلاژ صوتی خالص. تعجبی که این آلبوم خلق کرد با دیدن کاور آلبوم دو چندان شد کاوری که شامل عکس برهنه ی لنون و یوکو اونو میشد.

در اواسط دهه ی 70 یک آلبوم که تفکر همون آلبوم رو دنبال میکرد توسط لو رید منتشر شد این آلبوم Metal Machine Music نام گرفت. آلبومی که باعث شد لو رید از بند موفق Velvet Underground جدا بشه و طرفداران و اعتبار خودشو از دست بده. چند دهه بعد از Metal Machine Music به عنوان یک اثر نو آورانه و تأثیر گذار یاد شد به خصوص در سبک های امبینت و موزیسین هایی مثل Sonic Youth و Nine Inch Nails که از «نویز» این آلبوم ها تأثیر گرفتن .

یکی از کسانی که اثر این آثار رو به خوبی میشه توش مشاهده کرد گیتاریست مورد احترام سبک Jazz «پت متنی» هست که آلبوم سبک نویز خودش رو در دهه ی نود با اسم Zero Tolerance for Silence منتشر کرد آلبومی که زیر نقد منتقدان نابود شد و طرفداران بهش التماس میکردن که بگه این آلبوم کار اون نیست. در حقیقت این آلبوم کاملا بدون ملودی نبود اما اونطوری که طرفداران از آلبوم های پت متنی ( بی نقص و با زیبایی ظاهری زیاد ) نبود و بیشتر به کارای کیت ریچاردز شبیه بود.

اما شاید شروع هیچکدوم از این ها نباشه ؛ قبل از همه ی این ها یک رویکرد شبیه به این ها در دنیای کلاسیک به وجود اومد که نگرش های متفاوت و نا متعارفی داشت که به آهنگساز و پیانیست معروف «جان کیج» ( از همکاران یوکو اونو ) نسبت داده شد کسی که سازنده ی 4:33 بود قطعه ای موسیقی که شامل چهار دقیقه و سی و سه ثانیه سکوت میشد ! یک اثر از جنس موسیقی بدون هیچ موزیکی .

چیزی که بدیهی هست اینه که Lulu با این آثار فرق داره در چند مورد : 1- از ترکیب های متعارف و آشنای موسیقیایی ساخته شده  2- آلبوم خیلی با کارهای قبلیشون متفاوت نبود متالیکا ریف ها رو به همون شکل آشنا مینواخت ، صدای لو رید هم به همون سبک همیشگی شاتنر هست که متن نویسنده ی امپرسیونیستی قرن نوزدهم رو به شکلی که همیشه میخونه میخونه.

لولو یک نوع هنر جدیده و مسلما یک آلبوم متالیکا نیست ! خیلی سخته که بین هنر جدید و هوی متال وجه مشترک پیدا کنی در حالی که شباهت خاصی به هم ندارن ، اما یک نفر از متالیکا هست که با این موضوع مخالفه و اعتقاد داره بین موتورهد و هنر جدید ارتباط وجود داره و اون کسی جز لارس الریک نیست.

این گونه از هنر از مکالمات ریشه میگیره. من با لارس الریک تو برنامه ی That Metal Show از کانال VH1Classic بودم و برام موجب افتخار بود که به عنوان گیتاریست مهمان به همراه لارس الریک تو اون برنامه شرکت کنم ؛ اونجا چیزی رو که مدتی ذهنم رو مشغول کرده بود رو فهمیدم اونم این بود که الریک قبل از هر چیز دیگه ای که مردم به اون عنوان میشناسنش یک هنرمنده . اگرچه شخصیت لارس الریک بیشتر به عنوان یک درامر ، یکی از بوجود آوردنگان متالیکا و یک اسطوره ی متال شناخته میشه اما به همون اندازه که تو دنیای متال زندگی میکنه تو دنیای هنر هم هست. یک کارشناس ریز بین با اطلاعات و آگاهی و خلاقیت که در نقاشی و مجسمه سازی هم دستی داره. بنابراین این که لارس از همکاری با لو رید لذت میبره عجیب نیست. الریک به دنبال جمع آوری مجموعه ای از نقاشی های هنرمند درگذشته «ژان میشل» بود و همینطور «اندی وارهل». لو رید هم کسی بود که با مدیریت وارهل به مرد شماره ی یک Velvet Underground تبدیل شد. Lulu رو هم میشه یک نسخه ی جالب از Metal Machine Music برای متالیکا دونست و عنوانش فقط برای جنبه ی هنری کار رو بالا برده.

من پیشبینی میکنم آلبوم بعدی متالیکا به گونه ای باشه که طرفداران رو راضی کنه و لولو رو از یادشون ببره. همونطوری که جان لنون ، لو رید و پت منتی به همون سبکی برگشتن که طرفدارانشون بیشتر دوست داشتن و حتی جان کیج هم بعد از مدتی دوباره صدا های موزیکال واقعی ساخت ! البته من نمیگم که به دوره ی Master Of Puppets که خیلیا دوست دارن برگردن ، برمیگردن اما کار بعدی میتونه یک آلبوم قابل قبول مثل Death Magnetic یا حتی قوی تر از اون باشه و من فکر میکنم که متالیکا در حال رقم زدن یکی از بهترین دوره هاش هست.

پروژه هایی مثل Lulu برای به چالش کشیدن یکنواختی و گاهی زیر پا گذاشتن هنجار ها هستن ، این کار ها معمولا فقط در صورتی نتیجه میدن که توسط افرادی با گذشته ی درخشان ساخته بشن و ساختشون هم باعث بالا رفتن آگاهی عمومی درباره ی هنر میشه. این آلبوم ها در نوع خودشون جالب هستن و همینطور قابل تحسین و باید به عنوان یک پدیده مورد بحث و تفکر قرار بگیرن و جنبه ی بحث روی اونا به گوش دادنشون ارجحیت داره. اونا باعث میشن تا طرفدارای دو آتیشه به بدترین حالت ناراحت بشن ولی در کنار اون باعث میشه یه کم تعمق کنن.

Two V!rgins ، Metal Machine Music ،  Zero Tolerance For Silence ، 4:33 و حالا Lulu . آیا اینا یک نقطه ی عطف برای یه هنرمند محسوب میشن ؟ مسلما . آیا ضبط چنین کارایی برای کسانی که طرفدار دو آتیشه دارن لازمه ؟ بدون شک . ارزش دوباره گوش دادن رو دارن ؟ قطعا اینطور نیست.

بنابر این آیا Lulu یک موفقیت محسوب میشه ؟ بستگی داره چطور تعریفش کنی.

به عنوان یک آلبوم متالیکا ، به ویژه وقتی که شاهکار کلاسیکی مثل Ride The Lightning و Master of Puppets رو در کارنامشون دارن به نظر چندان شایسته نمیاد. آمار فروش به طرز بی سابقه ای کم بوده و چندی پیش این خبر منتشر شد که این آلبوم از لیست Billboard 200 هم حذف شد که حذف در این مدت کوتاه برای متالیکا بی سابقه بوده.

اما در مقایسه با کار افرادی مثل وارهل ، شپرد فری و آلبوم هایی که از جان لنون و یوکو اونو ، لو رید ، پت متنی ، کیج نام برده شد Lulu مثل یک اثر عجیب در موزه ی هنر هست که شما برای تماشا کردنش مکث میکنید اما احتمالا حاضر نمیشید اون رو تو خونتون نگه دارید و البته باید تفاوت سلیقه ها رو هم در نظر گرفت. لولو یک هنر جدید هست که از موزه ی هنر جدا شده و در دنیای بیرون قرار گرفته با یک ترکیب غیر قابل تصور از عناصر سازندش.

یک جمله برای پایان و دوست دارم روش فکر کنید : لو رید و بزرگترین بند هوی متال تاریخ با هم همکاری میکنن و از یک نمایشنامه ی اکسپرسیونیستی الهام میگیرن و آلبومی رو میسازن که غیر قابل گوش کردن (تحمل) هست ؟ اگه این هنر نیست من نمیدونم باید بهش چی گفت !

نظرات() 
How do you prevent Achilles tendonitis?
یکشنبه 15 مرداد 1396 07:17 ب.ظ
I'm not sure exactly why but this blog is loading very slow for me.
Is anyone else having this problem or is it a problem on my end?
I'll check back later and see if the problem still exists.
foot pain identifier
دوشنبه 5 تیر 1396 01:11 ب.ظ
First off I would like to say superb blog! I had a quick question in which I'd like to ask if you do not mind.
I was interested to know how you center yourself and
clear your mind before writing. I have had a hard time clearing my
thoughts in getting my thoughts out there. I truly do take
pleasure in writing however it just seems like the first 10 to 15 minutes are usually wasted just trying to figure out how to begin. Any recommendations or tips?
Cheers!
stellapogue.weebly.com
دوشنبه 18 اردیبهشت 1396 07:01 ق.ظ
My brother recommended I may like this web site.
He was once totally right. This publish truly made my
day. You cann't consider simply how so much time I had spent for this info!
Thank you!
BHW
پنجشنبه 31 فروردین 1396 06:00 ق.ظ
I know this if off topic but I'm looking into starting my own weblog and was wondering what all is
required to get setup? I'm assuming having a blog like yours
would cost a pretty penny? I'm not very internet smart so I'm not 100% certain. Any tips or
advice would be greatly appreciated. Kudos
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :